1. Zastosowanie.

Elewacja jest obciążona parciem i ssaniem wiatru, w związku z tym kotwy muszą odznaczać się dużą wytrzymałością na ściskanie i rozciąganie. Powinny przy tym być wykonane z materiału na tyle elastycznego, żeby umożliwić oddzielną pracę elewacji i ściany zasadniczej. Zbyt sztywne kotwy mogą doprowadzić do spękania elewacji (np. w czasie ogrzewania słońcem nie pozwolą na przemieszczanie się elewacji względem ścian wewnętrznych). W związku z tym kotwy nie mogą być za grube. Zalecana średnica to 4 mm. Przy dużych obciążeniach wiatrem zwiększa się po prostu liczbę kotew na 1 m² elewacji. Materiał: stal kwasoodporna A4.

2. Rozmieszczenie.

Liczba kotew na 1 m² zależy od parcia i ssania wiatru w danej strefie, odległości elewacji od ściany nośnej, powierzchni ściany, nasłonecznienia oraz innych czynników i powinna być każdorazowo przeliczona przez konstruktora. W 99 przypadkach na 100, sprawdza się liczba 5 szt./m² . W takim przypadku kotwy umieszcza się co 50 cm w rozstawie poziomym i co ok. 45 cm w rozstawie pionowym, w ten sposób, aby "mijały" się one między sobą. Dodatkowo wokół otworów (okiennych i drzwiowych), narożników oraz przy dylatacjach, umieszcza się kotwy liniowo (3 szt. na metr bieżący).

3. Rodzaje.

Kotwy można podzielić na dwie grupy:

 

 

 

 

3.1. Kotwy wkładane w spoiny.

 

 

Przeznaczone są do wkładania w zaprawę podczas wznoszenia ściany wewnętrznej. W zależności od technologii wznoszenia ściany wewnętrznej (rodzaju zaprawy), stosuje się dwa rodzaje kotew:

• kotwy do zapraw tradycyjnych - typ L,

• kotwy do cienkich spoin - typ PK.

 

 

 

Obie grupy kotew najlepiej sprawdzają się w przypadkach, gdy moduł wysokości elementów ściany nośnej jest wielokrotnością wysokości cegieł elewacyjnych (lub jest po prostu taki sam). Główną zaletą takich kotew jest bardzo prosty montaż. Wadą - konieczność odginania w przypadku, kiedy spoiny obu ścian nie pokrywają się ze sobą.

3.2 Kotwy do późniejszego montażu.

Stosowane są w kilku przypadkach:
• ściana nośna wykonana jest z materiału uniemożliwiającego osadzenie kotew typu L lub PK (np. ściana żelbetowa),
• istnieją duże rozbieżności w modułach wysokości elementów użytych do budowy ścian i wystąpiłaby konieczność znacznego odginania kotew,
• wykonujemy elewację na ścianie już istniejącej,
• chcemy zmniejszyć ryzyko wypadku na budowie (skaleczenia pracowników o wystające z muru kotwy).

 

 

Technologia montażu:

• naniesienie na ścianę linii poziomych (wymierzonych w ten sposób, aby pokrywały się ze spoinami przyszłej ściany elewacyjnej) w rozstawie 45-50 cm,
• wywiercenie na tych liniach otworów co 50 cm pod przyszłe kotwy,
• włożenie w otwory kołków rozporowych nylonowych (lub metalowych), odpowiednich do danego rodzaju ściany (inne kołki stosuje się do ścian betonowych, ceramicznych czy gazobetonowych),
• wkręcenie lub wbicie w kołki kotew (pomocne w tym celu mogą być przyrządy do wkręcania lub wbijania).